Psychozy.pl

Omnipotencja to termin pochodzący z języka łacińskiego i oznacza „wszechmocność” – jest połączeniem słów: potentia (moc, siła, zdolność) oraz omnia, omnium (oznaczających wszystko). Omnipotencja oznacza nieograniczoną niczym zdolność do działania, podejmowania decyzji albo wpływania na coś lub na kogoś. Omnipotencja to cecha osoby wszechmocnej polegająca na posiadaniu nieograniczonej mocy. Synonimami omnipotencji są takie pojęcia jak: wszechmoc, wszechsiła, wszechpotęga, wszechwładza, mocarność, nieskończona, absolutna moc i potęga, siła oraz moc duchowa, siła psychiczna oraz fizyczna, możliwość czynienia rzeczy niemożliwych, olbrzymie wpływy czy wreszcie – boskość. Omnipotencja jest atrybutem tradycyjnie kojarzonym z pojęciem Boga oraz istoty boskiej, którego określa się jako wszechmocnego, wszechmogącego, …

Omnipotentna kontrola jest zaliczana do pierwotnych mechanizmów obronnych i wiąże się z potrzebą bądź przymusem sprawowania kontroli nad wszystkimi aspektami życia, oraz potrzebą i determinacją w dążeniu do posiadania władzy. Polega na przekonaniu, że jednostka ma pełną kontrolę nad otaczającym ją światem oraz zdarzeniami, które się w nim dzieją. Omnipotentna kontrola wywołuje iluzję kontroli, która pomaga jednostce czuć się bezpiecznie i chroni ją przed lękiem przed tym, co nieznane i nieprzewidywalne. Cechy omnipotentnej kontroli Charakteryzuje się nierealistycznym, przesadnym poczuciem sprawstwa, wszechmocy, wszechsiły. Ludzi o osobowości zdominowanej przez mechanizm omnipotenej kontroli charakteryzuje przekonanie o swoich własnych nieograniczonych możliwościach. Skłonne są one do interpretowania zdarzeń, jako …

Myślenie zdezorganizowane to termin używany w psychiatrii i psychologii, który odnosi się do sposobu myślenia, który jest chaotyczny, dezorganizowany lub trudny do zrozumienia. Jest to jeden z objawów występujących w różnych zaburzeniach psychicznych, w tym w schizofrenii. Myślenie zdezorganizowane może objawiać się na różne sposoby. Objawy myślenia zdezorganizowanego Skoki myślowe – osoba może wydawać się myśleć w sposób niespójny i przechodzić od jednego tematu do drugiego bez logicznego powiązania między nimi. Myślenie może charakteryzować się nagłymi zmianami tematu lub wątków myślowych, co utrudnia trzymanie się jednego tematu. Zaburzenia składni – może dochodzić do trudności w konstruowaniu logicznych zdań lub mówienia …

Idee nadwartościowe to przekonania, które są dość wiarygodne i zajmują dużą część uwagi pacjenta. Mogą mieć racjonalne uzasadnienie, a pacjent nie postrzega ich jako irracjonalnych, w odróżnieniu od zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych lub obsesji. Osoba u której występuje myślenie nadwartościowe nie traci zazwyczaj kontaktu z rzeczywistością. Idee nadwartościowe często towarzyszą w przebiegu zaburzeń hipochondrycznych lub u osobowości paranoicznej. Myśli nadwartościowe to przekonania, które w zasadzie są prawdziwe i mogą mieć ogromny wpływ na decyzje, zachowania oraz zachowanie jednostki. Ich obecność jest bardzo często charakterystyczna dla wynalazców i reformatorów, którzy wyznają silne przekonania i dążą do ich realizacji. Jednakże, gdy całe zachowanie jednostki …

Paranoja to stan psychiczny charakteryzujący się głęboko zakorzenionym uczuciem lęku lub strachu przed realnym lub wyimaginowanym zagrożeniem, prześladowaniem lub spiskiem. Zazwyczaj opiera się na fałszywych lub niepełnych informacjach, ale w przypadku niektórych zaburzeń psychicznych paranoja może przybrać tak irracjonalną postać, że trudno ją obalić zdroworozsądkowymi argumentami. Tak zaawansowane stany paranoi nazywane są urojeniami (zaburzenia urojeniowe), które charakteryzują się intensywnością, chronicznością i irracjonalnością treści. Paranoja to utrzymujący się stan psychiczny, który wykracza poza zwykłe poczucie niepokoju lub podejrzliwości. Urojenia paranoidalne to fałszywe przekonania lub sądy wygłaszane z dużą pewnością, pomimo braku medycznych lub logicznych dowodów na ich prawdziwość. Osoby cierpiące na paranoję często …

Syndrom Otella to zaburzenie paranoidalne polegające na obsesyjnym i nieuzasadnionym przekonaniu o tym, że partner lub małżonek jest niewierny emocjonalnie lub dopuścił się zdrady. Zaburzenie to swoją nazwę wywodzi od postaci literackiej – Otella – z tragedii Williama Szekspira, który stał się ofiarą podobnych urojeń. Syndrom Otella jest uważany za rodzaj zaburzenia paranoidalnego i jest często związany z obsesyjnym myśleniem i lękiem przed utratą partnera. Może prowadzić do napiętych relacji, konfliktów i stanów lękowych zarówno u osoby cierpiącej na to zaburzenie, jak i u jej partnera. Objawy syndromu Otella Osoby cierpiące na syndrom Otella są przekonane o zdradzie partnera, pomimo …